Ένα από τα ερωτήματα που απασχολούν έντονα τη βρετανική πολιτική σκηνή είναι και αυτό: Γιατί, ενώ οι αιτήσεις ασύλου μειώνονται στην υπόλοιπη Ευρώπη, στο Ηνωμένο Βασίλειο ακολουθούν ανοδική πορεία;
Μια ανάλυση των δεδομένων από την εφημερίδα Times, δείχνει ότι το δέλεαρ για τους μετανάστες ίσως τελικά να μην είναι το άμεσο οικονομικό κέρδος.
Το ημερήσιο επίδομα που λαμβάνουν οι αιτούντες άσυλο στη Βρετανία ανέρχεται μόλις στις 7 λίρες, ποσό σχεδόν μισό από τις 13 που προσφέρει η Γερμανία. Ούτε τα εργασιακά δικαιώματα είναι ευνοϊκότερα, καθώς στη Γαλλία για παράδειγμα ένας αιτών άσυλο μπορεί να εργαστεί μετά από έξι μήνες, ενώ στη Βρετανία πρέπει να περιμένει έναν χρόνο.
Το δέλεαρ της μονιμότητας
Σύμφωνα με την υπουργό εσωτερικών Σαμπάνα Μαχμούντ, αυτό που κάνει πραγματική διάφορά είναι η βεβαιότητα που προσφέρει το Ηνωμένο Βασίλειο. Η χορήγηση πενταετούς άδειας παραμονής, η οποία οδηγεί σχεδόν αυτόματα σε μόνιμη εγκατάσταση.
Για να αναστρέψει αυτή την κατάσταση, η βρετανική κυβέρνηση προτίθεται να ακολουθήσει το παράδειγμα της Δανίας, καθιστώντας την παροχή ασύλου προσωρινή, με επανεξέταση του καθεστώτος κάθε δυόμισι χρόνια.
Η πολιτική ασύλου έχει αλλάξει δραματικά από την εποχή του Τόνι Μπλερ, εξηγούν οι Times. Στις αρχές του 2000, αντιμέτωπη με κύματα αφίξεων από τη Σομαλία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ, η κυβέρνηση των Εργατικών ακολούθησε σκληρή γραμμή. Το 2004, το ποσοστό έγκρισης αιτημάτων ασύλου ήταν μόλις 12%.
Σήμερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Οι αυστηρές πρακτικές του παρελθόντος κρίθηκαν παράνομες από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το έτος που έληξε τον Ιούνιο του 2025, περίπου 111.000 άτομα ζήτησαν άσυλο. Το ποσοστό έγκρισης έχει φτάσει στο 48% γενικά, ενώ για όσους φτάνουν με μικρές βάρκες μέσω της Μάγχης το ποσοστό ανεβαίνει στο 56%.
Ενώ το 2015 η Βρετανία δέχθηκε μόλις το 3% των αιτήσεων ασύλου της Ευρώπης, σήμερα το ποσοστό αυτό έχει ανέλθει στο 10%.
