Η «περίεργη» φιλία μεταξύ του Κιρ Στάρμερ και του Ντόναλντ Τραμπ έχει επιβιώσει από πολλές αναταράξεις τους 10 μήνες από τότε που ο δεύτερος εξασφάλισε την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο.
Υπάρχουν πολλά που χωρίζουν αυτό το αταίριαστο δίδυμο. Στην οικονομία, τη μετανάστευση, την Ουκρανία, τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας και αλλού, οι δύο άνδρες έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις, για να μην αναφέρουμε τα εντελώς διαφορετικά τους στυλ.
Σε ορισμένα ζητήματα, ο Στάρμερ έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να πείσει τον Τραμπ να ασπαστεί τον δικό του τρόπο σκέψης. Για παράδειγμα, επαίνεσε τις προσπάθειες του Προέδρου να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, ως έναν τρόπο για να τον πείσει να υπογράψει μελλοντικές εγγυήσεις ασφαλείας για το Κίεβο. Σε άλλα θέματα, ο Βρετανός Πρωθυπουργός απλώς αποφεύγει να απαντήσει: όταν ρωτήθηκε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ουάσιγκτον φέτος εάν υποστηρίζει τις προσπάθειες του Τραμπ να προσαρτήσει τον Καναδά ως την 51η αμερικανική πολιτεία, ο Στάρμερ δεν απάντησε.
Ωστόσο, με την κρατική επίσκεψη του Προέδρου να πλησιάζει, υπάρχει ένα μεγάλο ερώτημα που απειλεί να μπει σφήνα ανάμεσά τους. Παρά την αμηχανία από την απόλυση του Πίτερ Μάντελσον, το ζήτημα δεν είναι ο Τζέφρι Έπσταϊν. Αυτό είναι ένα θέμα που τόσο ο Στάρμερ όσο και ο Τραμπ θα θέλουν να αποφύγουν εντελώς — και σίγουρα δεν θα τεθεί στις ιδιωτικές τους συνομιλίες, ακόμη κι αν εγερθεί στην κοινή συνέντευξη τύπου που θα παραχωρήσουν.
Το ζήτημα που διχάζει το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ είναι η Γάζα. Καθώς ο Στάρμερ —τόσο για λόγους αρχής όσο και πολιτικής— γίνεται όλο και πιο επικριτικός απέναντι στο Ισραήλ, ο Τραμπ συνεχίζει να στηρίζει τον σύμμαχό του, Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Το πόρισμα μιας επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών —σύμφωνα με το οποίο ο στρατός του Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα— επαναφέρει τον διετή πόλεμο στα πρωτοσέλιδα για άλλη μια φορά.
Η βρετανική κυβέρνηση, ως έχουν τα πράγματα, δεν συμφωνεί με την απόφαση του ΟΗΕ. Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός έχει σκληρύνει σημαντικά τη στάση του στη σύγκρουση, επικρίνοντας τον Νετανιάχου για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγουν τις επιχειρήσεις τα στρατεύματά του.
Σύμφωνα με πηγές της Ντάουνινγκ Στριτ, θα θέσει το ζήτημα στον Τραμπ στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους στο Τσέκερς. Την επόμενη εβδομάδα, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο θα αναγνωρίσει επίσημα για πρώτη φορά παλαιστινιακό κράτος.
Στα μάτια της αμερικανικής κυβέρνησης, αυτό αποτελεί ανταμοιβή για την τρομοκρατία. Ενώ ο ίδιος ο Τραμπ έχει πρόσφατα δείξει κάποιες αμφιταλαντεύσεις, μοιάζοντας σε ορισμένες στιγμές να αποδέχεται ότι οι κάτοικοι της Γάζας υποφέρουν από λιμό, τελικά παραμένει κοντά στον Νετανιάχου και υποστηρίζει σθεναρά τον πόλεμο του Ισραήλ κατά της Χαμάς.
Ο Στάρμερ δεν έχει την επιλογή να προσεγγίσει περισσότερο την Ουάσιγκτον σε αυτό το θέμα. Οι βουλευτές του, που βρίσκονται στα πρόθυρα ανοιχτής ανταρσίας εναντίον του Πρωθυπουργού, απαιτούν μια πιο επιθετική προσέγγιση απέναντι στο Ισραήλ. Οι αριστεροί ψηφοφόροι κινδυνεύουν να χαθούν προς τους Πράσινους και το νέο κόμμα του Τζέρεμι Κόρμπιν. Υψηλόβαθμοι υπουργοί των Εργατικών, όπως ο Γουές Στρίτινγκ, θα χάσουν τις έδρες τους στις επόμενες εκλογές εάν οι ψηφοφόροι τους είναι ακόμα οργισμένοι με την πολιτική της χώρας για τη Γάζα.
Αν ο Στάρμερ είναι τυχερός —και ο Τραμπ έχει καλή διάθεση— θα το θεωρήσουν μια μικρή, παροδική διαφωνία στη σχέση τους και θα προχωρήσουν.
Υπάρχει όμως ο κίνδυνος η διαφωνία για τη Γάζα να αρχίσει να δημιουργεί ένα μεγαλύτερο, πιο μόνιμο ρήγμα. Ο Πρωθυπουργός έχει χάσει τις δεξιότητες του Πίτερ Μάντελσον, ο οποίος χρησιμοποιούσε επιδέξια την τέχνη της υπέρμετρης κολακείας για να κρατά τον Λευκό Οίκο με το μέρος του.
Ο Τραμπ έχει συχνά υπονοήσει ότι συμπαθεί τον Στάρμερ επειδή είναι νικητής. Με τους Εργατικούς να δυσκολεύονται στις δημοσκοπήσεις και την ηγεσία του πλέον να αμφισβητείται, ο Πρόεδρος μπορεί να είναι λιγότερο ενθουσιώδης για τον παλιό του φίλο.
Αυτός ήταν πάντα ένας κίνδυνος. Από την αρχή της επιστροφής του Τραμπ, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραμείνει όσο το δυνατόν πιο φιλικός μαζί του. Σίγουρα γνώριζε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να πάνε στραβά ανά πάσα στιγμή.
Η διεθνής σκηνή υπήρξε ένα πραγματικά φωτεινό σημείο για τον Στάρμερ, σε μια πρωθυπουργία όπου τα εσωτερικά θέματα αποδείχθηκαν πολύ πιο δύσκολα. Μια δημόσια διαμάχη με τον σημαντικότερο σύμμαχο του Ηνωμένου Βασιλείου είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται. Αλλά χάρη σε αυτόν τον ατελείωτο πόλεμο στη Γάζα, αυτό μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που πρόκειται να συμβεί.
