Μία πόλη με το μέγεθος και την ιστορία του Λονδίνου δεν θα μπορούσε να μην διαθέτει πολλούς αστικούς μύθους.
Κάποιοι από αυτούς χάνονται στα βάθη των αιώνων ενώ κάποιοι άλλοι έκαναν την εμφάνισή τους σχετικά πρόσφατα:
1) Η μικρή λίμνη - δολοφόνος στο Epping Forest
Ξεκινάμε από την περιοχή του Epping όπου σύμφωνα με τον μύθο υπάρχει μία μικρή λίμνη η οποία είναι υπεύθυνη για τη δολοφονία ανθρώπων.
Είναι γνωστή ως «The Killer» ή «Suicide Pool».
Πριν από περίπου 300 χρόνια, ένα νεαρό ζευγάρι είχε συνάψει μια «απαγορευμένη σχέση». Συναντιόντουσαν κρυφά δίπλα στη λίμνη, μία μέρα ο πατέρας της νεαρής κοπέλας τους ανακάλυψε και αποφάσισε να σκοτώσει την κόρη του.
Πληγωμένος που έχασε την αγαπημένη του, ο νεαρός αυτοκτόνησε ακριβώς στο σημείο που πέθανε η αγαπημένη του, ελπίζοντας ότι θα συναντηθούν ξανά στη μετά θάνατον ζωή.
Από τότε τα πράγματα «αγρίεψαν».
Λέγεται πως το νερό έγινε μαύρο, τα φυτά τριγύρω άρχισαν να μαραίνονται ενώ ζώα πέθαιναν σε μεγάλους αριθμούς στις ακτές της λίμνης.
Λέγεται από τότε ότι ένα κακό πνεύμα στοιχειώνει τη λίμνη καλώντας τους ανθρώπους στα νερά της και οδηγώντας τους να αυτοκτονήσουν.
Δύο από τα θύματα της λίμνης λέγεται ότι ήταν μια γυναίκα το 1887 και λίγο μετά μια νεαρή υπηρέτρια, την Έμμα Μόργκαν, η οποία σκότωσε τόσο τον εαυτό της όσο και το μωρό της.
Βέβαια, αξίζει να σημειώσουμε ότι κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται αυτή η λίμνη μέσα στο δάσος του Epping.
Το 1959 το περιοδικό Essex Countryside διεξήγαγε έναν διαγωνισμό με σκοπό να βρει την ακριβή τοποθεσία της λίμνης αυτοκτονίας.
Μία συγγραφέας ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τη θέση της ωστόσο αρνήθηκε να μοιραστεί τις πληροφορίες καθώς πίστευε η πισίνα είναι επικίνδυνη, όπως είπε, και ο ήλιος δεν μπορεί να διαπεράσει τα γύρω δέντρα.
2) Spring Heeled Jack
Μία διαβολική φιγούρα, ο Spring Heeled Jack, λέγεται ότι έβγαζε φλόγες από το στόμα, είχε μάτια που πετούσαν σπίθες, μακριά νύχια και φορούσε μια κάπα.
Απέκτησε αυτό το όνομα καθώς μετά τις επιθέσεις στα θύματά του απομακρύνονταν πηδώντας πάνω από κτίρια και ψηλούς φράχτες.
Μάλιστα, ο Spring Heeled Jack δεν δρούσε μόνο στο Λονδίνο, αλλά και σε άλλες πόλεις σε όλη την Αγγλία.
Απασχόλησε τις αρχές για πολλά χρόνια καθώς κάποιες επιθέσεις το 1838 σε περιοχές του Λονδίνου όπως το Blackheath, το Clapham και το Limehouse, συνδέθηκαν με το περίεργο αυτό πλάσμα.
Ο λόρδος δήμαρχος του Λονδίνου, ο Sir John Cowan, έλαβε αναφορές από διάφορα μέρη της πρωτεύουσας για ένα δαιμονικό πλάσμα με μάτια σαν μπάλες φωτιάς, ικανό να πηδάει από ταράτσα σε ταράτσα με ιδιαίτερη ευκολία.
Η αστυνομία δεν απέρριψε αυτές τις ιστορίες, ακόμη και ο Δούκας του Ουέλινγκτον, αν και σχεδόν 70 ετών βγήκε οπλισμένος έφιππος για να κυνηγήσει και να σκοτώσει αυτό το μυστηριώδες τέρας που περιπλανιόταν στο Λονδίνο και επιτίθονταν σε γυναίκες.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1850 και του 60 ο «Spring Heeled Jack» εμφανίστηκε και σε άλλες πόλεις, ιδιαίτερα στα Μίντλαντς.
Μάλιστα, το 1870 ο στρατός έστησε παγίδες για να τον πιάσει, χωρίς επιτυχία.
Την ίδια χρονιά, λέγεται ότι κάτοικοι του Λίνκολν τον πυροβόλησαν στο δρόμο, αλλά εκείνος απλώς γέλασε και απομακρύνθηκε, πηδώντας πάνω από φράχτες, ακόμη και μικρά κτίρια!
Για λίγο, καθώς κανείς δεν είχε ιδέα ποιος ήταν, θεωρούνταν ότι επρόκειτο για τον εκκεντρικό νεαρό Μαρκήσιο του Γουότερφορντ, αλλά δεν ήταν ποτέ μοχθηρός, παρόλο που θεωρούνταν «άγριος» από τη βικτωριανή κοινωνία και χαρακτηρίζονταν ως «Τρελός Μαρκήσιος».
Ο Τζακ λέγεται ότι εθεάθη για τελευταία φορά το 1904 στο Λίβερπουλ, να ανεβοκατεβαίνει στους δρόμους και να χοροπηδά από τα λιθόστρωτα στις στέγες των κτιρίων.
Ποιος ήταν άραγε ο Spring Heeled Jack;
3) Το βαμπίρ στο νεκροταφείο του Highgate
Αυτός ο μύθος εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1969. Όλα ξεκίνησαν μετά την εμφάνιση μιας τρομακτικής γκρι φιγούρας, η οποία θεωρήθηκε ότι ήταν ένα βαμπίρ.
Οι ντόπιοι σύντομα άρχισαν να επισκέπτονται το νεκροταφείο οπλισμένοι με σταυρούς και ξύλινους πασσάλους, με την ελπίδα να το σκοτώσουν.
Το θέμα απασχόλησε ακόμα και τις τοπικές εφημερίδες της εποχής ενώ ένας αυτοαποκαλούμενος κυνηγός βαμπίρ και ερευνητής της Βρετανικής Αποκρυφιστικής Εταιρείας, Ντέιβιντ Φάραντ, ο οποίος έγραψε άρθρο στη Hampstead & Highgate Express, υποστηρίζοντας ότι είχε στοιχεία για το βαμπίρ και για σατανική δραστηριότητα στο νεκροταφείο.
4) Οι παπαγάλοι του Jimi Hendrix
Τα πάρκα του Λονδίνου διαθέτουν πλούσια άγρια ζωή γεγονός που τα ομορφαίνει ακόμα περισσότερο.
Σίγουρα πολλές και πολλοί από εσάς έχετε συναντήσει τα υπέροχα πράσινα παπαγαλάκια που συχνάζουν σε πάρκα όπως το «St James’s Park», το «Hyde Park» ή τους Κήπους του Kensington.
Φήμες λένε ότι ο θρυλικός κιθαρίστας Jimi Hendrix όταν ζούσε σε ένα διαμέρισμα στο Mayfair τη δεκαετία του ’60 απελευθέρωσε δύο παπαγάλους ίδιας ράτσας με αυτούς που σήμερα βρίσκονται στα λονδρέζικα πάρκα.
Πιστεύεται, λοιπόν, ότι όλοι αυτοί οι πράσινοι παπαγάλοι αποτελούν απογόνους των κατοικιδίων του Χέντριξ!
5) Οι φανοστάτες του Γουέστμινστερ
Σε διάφορα σημεία του δήμου του Γουέστμινστερ, υπάρχουν φανοστάτες με τα αρχικά «CC», που μοιάζουν εντυπωσιακά με το λογότυπο της Chanel.
Μεταξύ του 1920 – 1930, υπήρξε ένα ερωτικό ειδύλλιο μεταξύ της Γαλλίδας σχεδιάστριας μόδας Gabrielle ‘Coco’ Chanel και του Hugh Grosvenor, 2ου Δούκα του Γουέστμινστερ. Ωστόσο, οι δυο τους δεν παντρεύτηκαν ποτέ.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Δούκας προσπάθησε να αποδείξει την αγάπη του για την Σανέλ αποτυπώνοντας τα αρχικά της με χρυσό σε φανοστάτες στο Γουέστμινστερ. Μάλιστα, κοντά στα αρχικά «CC» υπάρχει κι ένα μεγάλο «W», το οποίο πολλοί υπέθεσαν ότι ήταν για τον Δούκα.
Αν και ο μύθος αυτός είναι αρκετά δημοφιλής, έχει καταρριφθεί και η αλήθεια δεν είναι τόσο ρομαντική. Το «W» αντιπροσωπεύει το δήμο του Γουέστμινστερ κι όχι τον Δούκα του, ενώ τα αρχικά «CC» σημαίνουν δημοτικό συμβούλιο (city council). Επίσης, εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1950, δύο δεκαετίες δηλαδή μετά τη σχέση μεταξύ της Σανέλ και του 2ου Δούκα του Γουέστμινστερ.
