Για ένα κόμμα που συνεχώς υποστηρίζει ότι είναι ενάντια στο κατεστημένο, οι εισροή τεράστιων κεφαλαίων από πανίσχυρους επιχειρηματίες και επενδυτές μάλλον στέλνει το αντίθετο μήνυμα. Οι σχέσεις του Νάιτζελ Φάρατζ με το κατεστημένο γίνεται φανερή μέσα από τις σχέσεις που διατηρεί και τις (τουλάχιστον) περίεργες συναλλαγές για τις οποίες έχει βρεθεί στο στόχαστρο τους τελευταίους μήνες.
Αυτό όμως δεν αναιρεί την υποκριτική στάση και των υπόλοιπων κομμάτων. Η εισροή μεγάλων κεφαλαίων στην πολιτική δεν είναι κάτι καινούργιο, καθώς ιστορικά όλα τα μεγάλα κόμματα της Βρετανίας έχουν στηριχθεί σε τεράστιες οικονομικές ενέσεις από ιδιώτες ή οργανισμούς προκειμένου να λειτουργήσουν και να διεκδικήσουν την εξουσία.
Παραδείγματα μεγάλων χορηγιών
Ο Λόρδος Sainsbury, για παράδειγμα, είχε δώσει πολλά εκατομμύρια στο Εργατικό Κόμμα υπό την ηγεσία του Τόνι Μπλερ και του Γκόρντον Μπράουν, και μάλιστα είχε αναλάβει τη θέση του υφυπουργού επιστημών.
Αργότερα, ο ίδιος προχώρησε σε δωρεά δέκα εκατομμυρίων λιρών στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες.
Οι Συντηρητικοί, από την πλευρά τους, απολαμβάνουν εδώ και πολλά χρόνια δωρεές επτά και οκτώ ψηφίων από διάφορα πρόσωπα.
Και βέβαια, το Εργατικό Κόμμα ιδρύθηκε ως η πολιτική πτέρυγα του συνδικαλιστικού κινήματος, από το οποίο λαμβάνει τεράστια ποσά με τη ρητή υπόσχεση να θεσπίσει νομοθεσία που θα είναι επωφελής για τα συνδικάτα.
Επομένως, ό,τι κι αν πιστεύει κανείς για τον Μπεν Ντέλο και τον Κρίστοφερ Χάρμπορν, οι δωρεές τους δεν αποτελούν πρωτοφανές φαινόμενο αν και το ύψος τους έφτασε επίπεδα ρεκόρ.
Οι δύο αυτοί μεγάλοι χορηγοί μπορεί μάλιστα να έκαναν ένα καλό στη χώρα, όπως επισημαίνει ο Economist. Το πραγματικό πρόβλημα με τη βρετανική πολιτική, σημειώνει το περιοδικό, δεν είναι ότι έχει πάρα πολλά χρήματα, αλλά το ότι έχει πολύ λίγα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πέρυσι το Donkey Sanctuary στο Ντέβον έλαβε περισσότερες δωρεές από ό,τι όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα μαζί.
Ακριβώς το ίδιο συνέβη και με το Royal Opera House, το οποίο συγκέντρωσε επίσης περισσότερα χρήματα από τις πολιτικές παρατάξεις.
Έχει αποδειχθεί επανειλημμένα ότι τα μετρητά δεν μπορούν από μόνα τους να εξασφαλίσουν τη νίκη στις εκλογές.
Ωστόσο, η έλλειψη πόρων σημαίνει ότι τα φτωχά κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι σε θέση να προετοιμαστούν σωστά.
Οι περισσότεροι σκιώδεις υπουργοί, οι οποίοι ελπίζουν ότι μια μέρα θα διαχειριστούν έναν προϋπολογισμό που ξεπερνά το ένα τρισεκατομμύριο λίρες, μπορούν να αντέξουν οικονομικά ίσως δύο ή τρεις υπαλλήλους για να καταρτίσουν ένα ολόκληρο κυβερνητικό πρόγραμμα.
